நான் இருந்த ஒரு தெருவுல ஒருத்தன் எப்பப் பார்த்தாலும் யார்கிட்டயும் மரியாதை இல்லாம "எலும்பை எண்ணிடுவேன், எலும்பை எண்ணிடுவேன்"னு சொல்லிகிட்டிருந்தான். நாங்களும் ரொம்ப நாளா பார்த்தோம். அவன் வயசு வித்தியாசமெல்லாம் பார்க்காம எல்லார்கிட்டயும் இப்படியே சொல்லி வந்தான்.
இவனுக்கு சரியான பாடம் புகட்டும்னு எங்க உலகத்துல்ல முடிவு பண்ணி எங்க ஆளு ஒருத்தனை மனுச ரூபத்துல அந்த தெருவுக்கு அனுப்பி வெச்சோம். அன்னிக்கும் அவர் தெருவுல ஒரு சண்டைல வழக்கம் போல கத்திகிட்டு இருந்தான்.
நம்ம ஆளு அவன்கிட்ட போயி "ஏம்பா! இப்படி பிரச்சினை பண்ணுறே? இதெல்லாம் சரி இல்லை" ன்னு சொல்ல அவனோ நம்ம ஆளுகிட்டயும்
"யோவ் போய்யா உன் வேலையப் பாத்துகிட்டு, இல்லே உன் எலும்பை எண்ணிடுவேன்" ன்னு சொன்னான்.
நம்ம ஆளு அமைதியா
"அப்படியா வா கொஞ்சம் அந்தப் பக்கம் போய் பேசுவோம்" னு சொல்லி அவனைத் தனியா இட்டாந்து
"எலும்பை எண்ணுறதாச் சொன்னியே! எங்கே! எனக்கு எத்தனை எலும்புன்னு கொஞ்சம் எண்ணிச் சொல்லேன்" அப்படின்னு தன்னோட சுயரூபத்தை இப்படி
காட்ட அரண்டு போன அவன் அன்னியிலேர்ந்து "எலும்பை எண்ணிடுவேன்னு சொல்றதை விட்டான்.
